A Audiencia Provincial de A Coruña anula as tarxetas revolving.
A última xurisprudencia da Audiencia Provincial de A Coruña dá a razón á clientela bancaria nas demandas de tarxetas de crédito que reclaman a devolución dos intereses.
Sentenza 167/2020, Audiencia Provincial de A Coruña, Sección 5ª, do 2 de xuño de 2020, rec. 346/2019:
«(...) debemos considerar que a Lei de represión da usura do 23 de xullo de 1908, configurada como un límite á autonomía da vontade negocial e á liberdade de contratación que proclama o art. 1255 do CC, resulta aplicable aos préstamos e, en xeral, a calquera operación de crédito substancialmente equivalente ao préstamo (SS TS do 18 de xuño de 2012, 22 de febreiro de 2013 e 2 de decembro de 2014), e en particular aos xuros remuneratorios que integran o obxecto contractual e a prestación do debedor, aos que afecta o principio de equitativa equivalencia das recíprocas obrigas das partes (SS TS do 2 de outubro de 2001 e 4 de xuño de 2009). Esta aplicación presupón, de conformidade co art. 1 da LRU, un control tanto do contido do contrato, para comprobar se existe unha lesión ou prexuízo económico inxustificado e desproporcionado para o prestatario, como da validez estrutural do consentimento dado por este, valorando se a súa aceptación estivo condicionada por circunstancias persoais relativas á situación angustiosa, á inexperiencia ou á limitada capacidade mental do debedor. Non obstante, a xurisprudencia (así, as SS TS do 18 de xuño de 2012 e 2 de decembro de 2014) evolucionou no sentido de non esixir, para que un préstamo poida considerarse usurario, que concorran todos os requisitos obxectivos e subxectivos previstos no art. 1 da lei, de maneira que, para que a operación crediticia poida ser considerada usuraria, abonda con que se dean os requisitos previstos no primeiro inciso do art. 1 da LRU, isto é, “que se estipule un xuro notablemente superior ao normal do diñeiro e manifestamente desproporcionado coas circunstancias do caso”, sen que sexa esixible que, acumuladamente, se esixa “que foi aceptado polo prestatario por mor da súa situación angustiosa, da súa inexperiencia ou do limitado das súas facultades mentais” (S TS do 25 de novembro de 2015). (...) ao tratarse dun contrato de tarxeta de crédito na modalidade revolving de pagamentos aprazados cun xuro remuneratorio do 26,82% TAE, no sentido de apreciar o seu carácter usurario, por canto supón unha elevación porcentual considerable respecto do tipo de xuro medio das operacións de crédito da mesma natureza, xa de seu bastante elevado, o que, en definitiva, comporta a nulidade radical ou absoluta e orixinaria do contrato, non validable e non emendable, e non susceptible de prescrición extintiva (SS TS do 14 de xullo de 2009 e 25 de novembro de 2015), coas consecuencias previstas no art. 3 da Lei de represión da usura, de modo que o prestatario estará obrigado a entregar tan só a suma recibida e, se satisfixese parte dela e os xuros vencidos, o prestamista devolveralle ao prestatario o que, tendo en conta o total do percibido, exceda do capital prestado. (...)».
Sentenza 143/2020 do 20 de maio, Audiencia Provincial de A Coruña, Sección 5ª, rec. 259/2019:
«(...) Da información estatística do Banco de España resulta que os tipos de xuro (TAE) das operacións con tarxeta de crédito de pagamento aprazado, incluídas as da modalidade revolving, correspondentes aos anos 2010 a 2018, oscilan de media entre o 19,23 e o 20,82%, ou un pouco máis nalgunha anualidade. Chegados a este punto temos que volver á tan comentada sentenza do Tribunal Supremo (Pleno) do 4 de marzo de 2020 ao abordar a cuestión da determinación de cando o xuro dun crédito revolving é usurario por ser notablemente superior ao normal do diñeiro e manifestamente desproporcionado coas circunstancias do caso. Indica que, a diferenza doutros países da nosa contorna nos que a lei fixa porcentaxes ou parámetros concretos para determinar a partir de que tipo de xuro debe considerarse que unha operación de crédito ten carácter usurario, en España a Lei de usura, con máis dun século de vixencia, utiliza conceptos claramente indeterminados, o que leva os tribunais a realizar un labor de ponderación. E no caso sometido á súa consideración declarou usurario un xuro do 26,82% (e algo superior no momento de interposición da demanda), confirmando así a conclusión acadada no mesmo sentido polo xulgado e pola Audiencia Provincial (...). Aplicando a normativa e a xurisprudencia expostas, a conclusión debe ser a mesma no asunto que nos ocupa nesta apelación, ao tratarse dunha tarxeta de crédito na modalidade revolving de pagamentos aprazados cun xuro remuneratorio do 26,82% TAE. A declaración de usura comporta a nulidade radical ou absoluta e orixinaria, non validable, senón non emendable, e non susceptible de prescrición extintiva (STS do 14 de xullo de 2009 e do Pleno do 25 de novembro de 2015). As consecuencias da devandita nulidade están previstas no artigo 3 da Lei de represión da usura: “o prestatario estará obrigado a entregar tan só a suma recibida; e se satisfixese parte dela e os xuros vencidos, o prestamista devolveralle ao prestatario o que, tendo en conta o total do percibido, exceda do capital prestado”».
